Gry Aniolek

Jak w potrzasku. Musisz rozlewać krew. Nie chcesz rozlewać krwi tak jak ja.

- Nie rozumiesz – stwierdził Boone. – Nie jestem za tą twarzą. Ja jestem tą twarzą. Decker potrząsnął głową.

- Chyba nie. Myślę, że gdzieś wewnątrz jesteś wciąż Boone’em.

- Boone nie żyje. Boone’a zastrzelono na twoich oczach. Pamiętasz? Sam posłałeś mu kule.

- Ale przeżyłeś.

- Ale nie jako żywy.

Wielka głowa Deckera drżała. Teraz przestała. Każdy mięsień ciała zesztywniał, gdy przyszło wyjaś­nienie tajemnicy.

- Ty mnie pchnąłeś w ręce potworów, Decker. I stałem się jednym z nich. Ale nie takim jak ty. Nie bezdusznym potworem – przyciągnął Deckera bardzo blisko, jego twarz znalazła się o cal od maski. – Umar­łem, Decker. Twoje kule nie mają już dla mnie znaczenia. Mam w swoich żyłach krew Midian. To znaczy, że sam się leczę. Ale ty…

Ręka głaszcząca maskę teraz zacisnęła się na tkani­nie.

- …ty, Decker… kiedy umrzesz, to umrzesz. A ja chcę widzieć twoją twarz, kiedy to się zdarzy.

Boone pociągnął maskę. Trzymała się mocno i nie chciała zejść. Musiał zacisnąć pazury na wszystkich włóknach i wypukłościach, aby ją zedrzeć i odkryć spoconą twarz pod spodem. Ileż to godzin spędził obser­wując tę twarz, łapiąc się każdego przebłysku aprobaty? Tyle zmarnowanego czasu. Oto prawdziwy stan lekarza: zagubiony, słaby, płaczący.

- Bałem się – odezwał się Decker. – Rozumiesz, prawda? Mogli mnie znaleźć, ukarać. Musiałem zwalić na kogoś winę.

- Wybrałeś niewłaściwego człowieka.

- Człowieka? – zabrzmiał cichy głos w ciemno­ści. – Nazywasz się człowiekiem? Boone poprawił się.

- Potwora. Śmiech. A potem:

- Zamierzasz go wreszcie zabić, czy nie?

Boone odwrócił wzrok od Deckera na mówiącego, który przykucnął na grobie. Jego twarz składała się z plątaniny blizn.

- Czy on mnie pamięta? – mężczyzna spytał Boone’a.

- Nie wiem. Pamiętasz? – rzucił Deckerowi. – Nazywa się Narcyz.

Decker tylko wytrzeszczył oczy.