Gry Aniolek

Boone ruszył w pogoń, ale gdy pokonał zaledwie połowę drogi do bramy, usłyszał trzask klamki w samochodzie Deckera i zapuszczany silnik. Doktor odjechał. Cholera, odjechał!

- Co mam zrobić z tą pieprzoną rzeczą? – usłyszał szloch Narcyza. Wrócił od bramy. Narcyz trzymał flaki w rękach, jak robótki na drutach.

- Idź pod ziemię – Boone stwierdził kategorycz­nie. Nie miało sensu przeklinanie go za to, że się wmie­szał. – Ktoś ci pomoże.

- Nie mogę. Dowiedzą się, że byłem na górze.

- Sądzisz, że jeszcze nie wiedzą? – odrzekł Bo­one. – Wiedzą wszystko.

Nie martwił się więcej o Narcyza. Inne ciało leżało w alejce i wymagało jego uwagi. W swoim nienasyceniu, by zastraszyć Deckera, zapomniał całkiem o Lori.

- Wyrzucą stąd nas obu – mówił Narcyz.

- Może.

- Co zrobimy?

- Idź teraz pod ziemię – powiedział znużony Bo­one. – Powiedz Panu Lylesburgowi, że to ja cię sprowa­dziłem na manowce.

- Ty? – spytał Narcyz. A potem, zapalając się do tego pomysłu: – Tak, chyba tak było.

Niosąc swoje flaki, pokuśtykał z powrotem. Boone ukląkł przy Lori. Jej zapach przyprawił go o zawrót głowy; miękkość skóry pod jego dłońmi zawład­nęła nim. Żyła, puls był mocny mimo koszmarów, które musiała wycierpieć ze strony Deckera. Patrząc na jej łagodną twarz, pomyślał, że może się obudzić i zobaczyć go w kształcie, który odziedziczył po ugryzieniu przez Peloquina; ta myśl niebywale go przygnębiła. W obecno­ści Deckera dumny był nazywając się potworem i pre­zentując swoje nocnoplemienne ja. Teraz jednak, widząc kobietę, którą kochał i przez którą był kochany za swoją słabość i ludzkość, odczuwał wstyd.

Wciągnął powietrze, a jego wola czyniła z ciała dym, który płuca wciągały na powrót do wnętrza. Proces dziw­ny, zarówno jeśli chodzi o jego łatwość, jak i istotę. Jakże szybko przywykł do tego, co niegdyś nazywał cudownym.

Nie miał jednak wątpliwości, nic się nie równało z tą kobietą. Fakt, że starczyło jej wiary, by tutaj go szukać, gdy śmierć deptała jej po piętach – to więcej, niż wszystko, na co mógł liczyć jakikolwiek ziemski męż­czyzna. Dla niego – prawdziwy cud.

Dumny był, że ona należy do ludzi, bo kiedyś był człowiekiem i wciąż udawał, że nim jest.

Podniósł ją więc, mając już ludzki kształt, i trosk­liwie zaniósł do podziemi.