Gry Aniolek

Lori słuchała rozwścieczonych głosów.

- Oszukałeś nas! Najpierw mówił Lylesburg.

- Nie miałem wyboru! Teraz Boone.

- Więc Midian ma się narażać na ryzyko w imię twoich wyższych uczuć?

- Decker nikomu nie powie – odparł Boone. – Cóż ma wyjawić? Że próbował zabić dziewczynę i po­wstrzymał go umarły człowiek? Gadanie od rzeczy.

- Nagle zrobiłeś się ekspertem, Parę dni tutaj i tworzysz nowe prawo. Rób to gdzie indziej, Boone! Zabieraj kobietę i odejdź!

Lori chciała otworzyć oczy i iść do Boone’a; uspoko­ić go, zanim powie albo zrobi coś głupiego. Ciało miała jednak odrętwiałe. Nawet mięśnie twarzy nie reagowały na impuls. Mogła tylko leżeć cicho i słuchać coraz ostrzejszej kłótni.

- Należę do was – powiedział Boone. – Jestem teraz jednym z Nocnego Plemienia.

- Już nie.

- Nie mogę żyć gdzie indziej.

- A my żyliśmy. Przez całe pokolenia próbowaliś­my żyć w normalnym świecie i to nas prawie zniszczyło. Teraz ty przychodzisz i, cholera, niemal niszczysz naszą jedyną nadzieję przetrwania. Jeśli Midian zostanie ujaw­nione, ty i kobieta będziecie za to odpowiedzialni. Pomyśl o tym podczas swoich dalszych podróży.

Zapadła długa cisza. Potem odezwał się Boone:

- Pozwólcie mi odpokutować.

- Za późno. Prawo nie zna wyjątków. Ten drugi też odejdzie..

- Narcyz? Nie. Złamiecie mu serce. Pół życia czekał, żeby tu przybyć.

- Decyzja zapadła.

- Kto ją podjął? Ty? Czy Bafomet?

Na dźwięk tego imienia Lori poczuła chłód. Samo słowo nic nie znaczyło dla niej, ale wyraźnie znaczyło wiele dla innych. Wokół siebie słyszała echo szeptów, powtarzanych zdań oddających cześć.