Gry Aniolek

Tego już próbowałeś, Decker – stwierdził Boone. – Nic się nie nauczyłeś?

- Nie jestem Decker – odparła Maska i znów wystrzeliła. Następna dziura powstała obok pierwszej, ale obie nie krwawiły.

Boone zaczął iść wprost na pistolet. Nie chwiejnym, konającym krokiem, lecz spokojnie – i Maska rozpo­znała krok oprawcy. Czuła woń brudu bestii, nawet przez płótno na twarzy. Gorzko-słodką woń, która wy­woływała nudności.

- Stój spokojnie – odezwał się potwór. – Tak będzie szybciej.

Ukradziony Masce krok był już wystarczającą znie­wagą, ale usłyszeć własne, krystaliczne słowa wydoby­wane z nieludzkiego gardła – to pozbawiło Maskę zmysłów. Wrzasnęła przez płótno i skierowała pistolet w usta Boone’a. Zanim ustrzeliła bezczelny język Bo­one, jego opuchłe ręce wyciągnęły się i chwyciły za broń. Gdy wyrwały pistolet, Maska pociągnęła jeszcze za spust, wypalając w jedną z rąk. Kule odstrzeliły mu palec. Twarz Boone’a skrzywiła się. Wyszarpnął broń z rąk Maski i odrzucił. Potem przyciągnął do siebie tego, który go okaleczył.

W obliczu zagłady Maska oddzieliła się od swego nosiciela. Stara Głowa z Guzikami nie wierzyła, że kiedyś może umrzeć. Decker wierzył. Jego zęby za­zgrzytały o suwak jak o kratę na ustach, gdy zaczął błagać.

- Boone… nie wiesz, co robisz.

Czuł, jak Maska z furią zaciska się wokół głowy, słysząc te słowa tchórza, ale Decker mówił dalej, starając się udobruchać Boone’a tonem swojego głosu, jak to dawniej bywało.

- Jesteś chory, Boone.

Nie błagaj – słyszał Maskę – nie śmiej błagać.

- Ale pan mnie może uleczyć, prawda? – powie­dział potwór.

- O tak – odparł Decker. – Z pewnością. Daj mi tylko trochę czasu.

Zraniona ręka Boone’a pogłaskała maskę.

- Czemu się za tym kryjesz? – spytał.

- Ona każe mi się kryć. Nie chcę, ale ona mi każe.

Gniew Maski nie znał granic. Piszczała w głowie Deckera, słysząc, jak zdradza swego mistrza. Jeśli prze­żyje dzisiejszy wieczór, zażąda najpodlejszej rekompen­saty za te kłamstwa. Zapłaci co do grosza, jutro. Ale musi wywieść w pole tę bestię, żeby trochę jeszcze pożyć.

- Musisz się chyba czuć tak samo jak ja – powie­dział. – Pod skórą, którą musisz nosić.