Gry Aniolek

Gdy Boone rzucił swoje wyzwanie, Lori otworzyła oczy. Nad nią znajdował się sklepiony sufit, niegdyś udajacy niebo. Namalowano na nim gwiazdy; więcej ogni sztucznych niż ciał niebieskich, fajerwerki sypiące iskry na kamiennym niebie.

Pochyliła nieco głowę. Znajdowała się w krypcie. Po obu jej stronach stały zapieczętowane trumny, szczy­tem do ściany. Z lewej – wiele grubych świec, z brud­nego wosku, o słabym, jak Lori, płomieniu. Z prawej – Babette, siedząca po turecku na podłodze, obserwowała ją uważnie. Dziecko było ubrane całe na czarno, a jego oczy wychwytywały światło świec i tłumiły jego migota­nie. Babette nie była ładna – miała zbyt poważną twarz. Nawet uśmiech, który posłała Lori widząc jej przebudze­nie, nie mógł zatrzeć smutku jej rysów. Lori starała się odwzajemnić przyjazne spojrzenie, ale nie miała pewno­ści, czy oczy jej posłuchają.

- Wyrządził nam straszną krzywdę – powiedziała Babette.

Lori przypuszczała, że ma na myśli Boone’a. Ale dalsze słowa dziecka wyprowadziły ją z błędu.

- Rachel oczyściła to. Teraz nie dokucza. Podniosła prawą rękę. Została obandażowana cie­mnym płótnem wokół kciuka i palca wskazującego.

- Tobie też nie.

Zbierając siły, Lori podniosła własną rękę. Została obandażowana identycznie.

- Gdzie… jest Rachel? – spytała Lori, głosem ledwie słyszalnym, Babette usłyszała jednak pytanie wyraźnie.

- Gdzieś w pobliżu – odparła.

- Możesz ją tu sprowadzić?

Wieczny wyraz dezaprobaty na twarzy Babette jeszcze się pogłębił.

- Przybyłaś tu na zawsze? – spytała.

- Nie – padła odpowiedź, nie z ust Lori, lecz Rachel, która pojawiła się przy drzwiach – nie zostaje. Musi wkrótce odejść.

- Dlaczego? – odezwała się Babette.

- Słyszałam Lylesburga – stwierdziła Lori pół­głosem.

- Pana Lylesburga – poprawiła Rachel podchodząc do miejsca, gdzie leżała Lori. – Boone złamał przysięgę, wychodząc na powierzchnię, żeby cię przy­prowadzić. Naraził nas wszystkich na niebezpieczeńst­wo.