Gry Aniolek

Lori rozumiała tylko strzępy historii Midian, ale wystarczająco Wiele, by wiedzieć, że maksyma, którą usłyszała z ust Lylesburga („co jest pod ziemią, pozo­stanie pod ziemią”) nie była tylko próżną sentencją. To było prawo i mieszkańcy Midian przysięgali mu wierność na życie, ryzykując utratę prawa do zamieszkiwania tutaj.

- Możesz mi pomóc? – spytała. Czuła się bardzo słaba leżąc tak na podłodze.

To jednak nie Rachel przyszła jej z pomocą, lecz Babette, kładąc swoją małą, obandażowaną dłoń na żołądku Lori. Jej organizm natychmiast zareagował na dotyk dziecka i wszelki ślad odrętwienia od razu opuścił jej ciało. Pamiętała takie samo uczucie, albo podobne, ze swojego ostatniego spotkania z dziewczynką: uczucie przepływającej siły, gdy bestia rozpływała się w jej ramionach.

- Jesteście ze sobą silnie związane – powiedziała Rachel.

- Na to wygląda – Lori usiadła. – Czy jest ranna?

- Dlaczego mnie nie spytasz? – odezwała się Babette. – Ja też tu jestem.

- Przepraszam – zmitygowała się Lori. – Też się skaleczyłaś?

- Nie. Ale czułam twoją ranę.

- Odbiera świat przede wszystkim empatycznie – wyjaśniła Rachel. – Czuje to, co czują inni, zwłaszcza, gdy pozostaje z kimś w silnym związku emocjonalnym.

- Wiedziałam, że tu jedziesz – powiedziała Babet­te. – Widziałam twoimi oczyma. A ty potrafisz widzieć moimi.

- Czy to prawda? – Lori spytała Rachel.

- Uwierz jej – brzmiała odpowiedź. Lori nie była całkiem pewna, że uda jej się podnieść na nogi, ale zdecydowała się poddać ciało próbie. Poszło łatwiej, niż się spodziewała. Stanęła sprawnie, na mocnych nogach i z wypoczętą głową.

- Zaprowadzisz mnie do Boone’a? – poprosiła.

- Jeśli tego chcesz.

- Był tu cały czas, prawda?

- Tak.

- Kto go przyprowadził?

- Przyprowadził?

- Do Midian.

- Nikt.

- Był prawie nieżywy – mówiła Lori. – Ktoś musiał go zabrać z kostnicy.

- Ty wciąż nic nie rozumiesz – ponuro stwier­dziła Rachel.

„ - Tego, co dotyczy Midian? Nie, nie całkiem.