Gry Aniolek

Lori rozumiała tylko strzępy historii Midian, ale wystarczająco Wiele, by wiedzieć, że maksyma, którą usłyszała z ust Lylesburga („co jest pod ziemią, pozo­stanie pod ziemią”) nie była tylko próżną sentencją. To było prawo i mieszkańcy Midian przysięgali mu wierność na życie, ryzykując utratę prawa do zamieszkiwania tutaj.

- Możesz mi pomóc? – spytała. Czuła się bardzo słaba leżąc tak na podłodze.

To jednak nie Rachel przyszła jej z pomocą, lecz Babette, kładąc swoją małą, obandażowaną dłoń na żołądku Lori. Jej organizm natychmiast zareagował na dotyk dziecka i wszelki ślad odrętwienia od razu opuścił jej ciało. Pamiętała takie samo uczucie, albo podobne, ze swojego ostatniego spotkania z dziewczynką: uczucie przepływającej siły, gdy bestia rozpływała się w jej ramionach. More

Gdy Boone rzucił swoje wyzwanie, Lori otworzyła oczy. Nad nią znajdował się sklepiony sufit, niegdyś udajacy niebo. Namalowano na nim gwiazdy; więcej ogni sztucznych niż ciał niebieskich, fajerwerki sypiące iskry na kamiennym niebie.

Pochyliła nieco głowę. Znajdowała się w krypcie. Po obu jej stronach stały zapieczętowane trumny, szczy­tem do ściany. Z lewej – wiele grubych świec, z brud­nego wosku, o słabym, jak Lori, płomieniu. Z prawej – Babette, siedząca po turecku na podłodze, obserwowała ją uważnie. Dziecko było ubrane całe na czarno, a jego oczy wychwytywały światło świec i tłumiły jego migota­nie. Babette nie była ładna – miała zbyt poważną twarz. Nawet uśmiech, który posłała Lori widząc jej przebudze­nie, nie mógł zatrzeć smutku jej rysów. Lori starała się odwzajemnić przyjazne spojrzenie, ale nie miała pewno­ści, czy oczy jej posłuchają.

- Wyrządził nam straszną krzywdę – powiedziała Babette. More

Lori słuchała rozwścieczonych głosów.

- Oszukałeś nas! Najpierw mówił Lylesburg.

- Nie miałem wyboru! Teraz Boone.

- Więc Midian ma się narażać na ryzyko w imię twoich wyższych uczuć?

- Decker nikomu nie powie – odparł Boone. – Cóż ma wyjawić? Że próbował zabić dziewczynę i po­wstrzymał go umarły człowiek? Gadanie od rzeczy.

- Nagle zrobiłeś się ekspertem, Parę dni tutaj i tworzysz nowe prawo. Rób to gdzie indziej, Boone! Zabieraj kobietę i odejdź! More

Boone ruszył w pogoń, ale gdy pokonał zaledwie połowę drogi do bramy, usłyszał trzask klamki w samochodzie Deckera i zapuszczany silnik. Doktor odjechał. Cholera, odjechał!

- Co mam zrobić z tą pieprzoną rzeczą? – usłyszał szloch Narcyza. Wrócił od bramy. Narcyz trzymał flaki w rękach, jak robótki na drutach.

- Idź pod ziemię – Boone stwierdził kategorycz­nie. Nie miało sensu przeklinanie go za to, że się wmie­szał. – Ktoś ci pomoże.

- Nie mogę. Dowiedzą się, że byłem na górze.

- Sądzisz, że jeszcze nie wiedzą? – odrzekł Bo­one. – Wiedzą wszystko. More

Nigdy nie byłem pewny, czy do niego należę – zadumał się Narcyz. – Dopóki nie musiałem wyjmować kuł z twarzy. Sądziłem, że mi się to wszystko śni.

- Bałeś się -”powiedział Boone.

- Tak. Wiesz, co robią z normalnymi ludźmi. Boone skinął głową.

- Więc go zabij – wypowiedział się Narcyz. – Wygryź mu jego oczy, albo ja to zrobię za ciebie.

- Nie, dopóki nie wydobędę z niego wyznania.

- Wyznania – odezwał się Decker, a oczy mu się rozszerzyły na myśl o odroczeniu wyroku. – Jeśli tego chcesz, powiedz tylko słowo. More

Jak w potrzasku. Musisz rozlewać krew. Nie chcesz rozlewać krwi tak jak ja.

- Nie rozumiesz – stwierdził Boone. – Nie jestem za tą twarzą. Ja jestem tą twarzą. Decker potrząsnął głową.

- Chyba nie. Myślę, że gdzieś wewnątrz jesteś wciąż Boone’em.

- Boone nie żyje. Boone’a zastrzelono na twoich oczach. Pamiętasz? Sam posłałeś mu kule.

- Ale przeżyłeś.

- Ale nie jako żywy.

Wielka głowa Deckera drżała. Teraz przestała. Każdy mięsień ciała zesztywniał, gdy przyszło wyjaś­nienie tajemnicy. More

Tego już próbowałeś, Decker – stwierdził Boone. – Nic się nie nauczyłeś?

- Nie jestem Decker – odparła Maska i znów wystrzeliła. Następna dziura powstała obok pierwszej, ale obie nie krwawiły.

Boone zaczął iść wprost na pistolet. Nie chwiejnym, konającym krokiem, lecz spokojnie – i Maska rozpo­znała krok oprawcy. Czuła woń brudu bestii, nawet przez płótno na twarzy. Gorzko-słodką woń, która wy­woływała nudności.

- Stój spokojnie – odezwał się potwór. – Tak będzie szybciej. More

Kobieta u jego stóp zaczęła jęczeć. Czas, by zamilk­ła! Wymierzył cios w jej otwarte usta.

Kiedy rozpoznał słowo, które usiłowała wymówić, ciemność przed nim rozstąpiła się i słowo to wyszło z ukrycia.

- Boone – powiedziała.

To był on.

Pojawił się z cienia drżących drzew, ubrany tak, jak zapamiętała Maska, w brudną koszulkę i dżinsy. A w oczach-miał jednak jasność, której Maska nie pamiętała i kroczył – pomimo kuł, które w sobie nosił – jak człowiek, który nigdy w życiu nie poznał, co to ból. More